ο Μέγας Ιουλιανός

Ο τελευταίος εθνικός αυτοκράτορας και η τελευταία ελπίδα του Ελληνικού πολιτισμού να διασωθεί από το χριστιανικό σκοταδισμό. Σε μια εποχή που οι χριστιανοί πατώντας πάνω στους βαρβάρους επέβαλλαν τον χριστιανισμό με κάθε τρόπο, προσηλυτίζοντας είτε με τη βια είτε εκμεταλλευόμενοι την αφέλεια και την αμορφωσιά των κατοίκων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, ο Ιουλιανός ήταν ο τελευταίος που όρθωσε το ανάστημά του ενάντια στο χριστιανισμό προσπαθώντας -μάταια όπως αποδείχθηκε- να επιστρέψει τους Έλληνες και τους Ρωμαίους στα πατροπαράδοτα και να διασώσει τον Ελληνικό πολιτισμό.

Οι χριστιανοί τον αποκαλούν ακόμα και σήμερα "παραβάτη", "αποστάτη" και "ειδωλιανό" απλά και μόνο επειδή δεν τους άφηνε να συνεχίσουν το "θεάρεστο" έργο τους καταστρέφοντας ό,τι δεν έχει να κάνει με τη Ιουδαϊκή θρησκεία τους.

Πιστεύουμε ότι πρέπει να αναφερθούμε συνοπτικά στη ζωή και το έργο του Ιουλιανού, τόσο γιατί είναι η επέτειος του θανάτου ενός από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στη παγκόσμια ιστορία, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη πορεία της βυζαντινής αυτοκρατορίας, όσο και επειδή πιστεύουμε ότι πρέπει να αποκατασταθεί ιστορικά και να σταματήσει να αποκαλείται "παραβάτης", επειδή καθυστέρησε τον μακρύ μεσαίωνα σφαγών και μισαλλοδοξίας που ακολούθησε.

Ο Ιουλιανός ήταν ένας από τους καλύτερους Βυζαντινούς αυτοκράτορες. Ισχυρή προσωπικότητα, ενάρετος και δίκαιος άνθρωπος, άντρας με τεράστιο μορφωτικό επίπεδο και στρατιωτική ιδιοφυΐα, που αναγνωρίστηκε και από τους αντιπάλους του.

Ορίστηκε από τον Κωνστάντιο καίσαρας των Πέραν των Άλπεων επαρχιών γύρω στο 355, εποχή που το Βυζάντιο ήταν περικυκλωμένο από βαρβάρους που έκαναν συνεχείς επιδρομές, αφού τον έπεισε η

γυναίκα του ότι αν τελικά νικήσει τους Γερμανούς η επιτυχία του θα αποδοθεί στον αυτοκράτορα, ενώ αν πέσει σε σφάλμα απλά θα θανατωθεί.

Αφού παντρεύτηκε την αδερφή του Κωνστάντιου, Ελένη, ο αυτοκράτορας τον έστειλε στις πέραν των Άλπεων επαρχίες. Τελικά, αφού τα Γερμανικά φύλα λεηλατούσαν συνεχώς τις περιοχές αυτές και ταυτόχρονα οι Πέρσες εισέβαλαν στην Ανατολική επικράτεια της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, ο Κωνστάντιος παραχώρησε στον Ιουλιανό προσωπικά την διακυβέρνηση της Γαλατίας.

Ο Ιουλιανός βρήκε στη Γαλατία τον στρατό διαλυμένο και τους Βαρβάρους να κάνουν επιδρομές στις πόλεις της περιοχής ανεμπόδιστα. Για να τους αντιμετωπίσει στρατολόγησε όσους περισσότερους κατοίκους της Γαλατίας μπόρεσε. Κίνησε τον στρατό του στη πόλη Αργέντορα (σήμερα Στρασβούργο) και συνέτριψε τους Γερμανούς. Εξήντα χιλιάδες αντίπαλοι βρήκαν το θάνατο και άλλοι τόσοι πνίγηκαν προσπαθώντας να περάσουν το Ρήνο για να σωθούν.

Αξίζει να σημειωθεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε αυτούς που οπισθοχώρησαν:

Μια ύλη περίπου εξακοσίων πολύ καλά εκπαιδευμένων ιππέων, παρόλο που ο Ιουλιανός είχε στηρίξει σε αυτούς όλες τις ελπίδες του για την έκβαση της μάχης, ενώ όλοι οι οπλίτες όρμησαν στον εχθρό, οι ιππείς εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και οι βάρβαροι προκάλεσαν πολλές απώλειες εξαιτίας τους.

Μολονότι ήταν προδότες και ο νόμος για αυτούς προέβλεπε θάνατο, ο Ιουλιανός αρκέστηκε στο να τους ξεφτιλίσει ντύνοντάς τους γυναίκες και περιφέροντάς τους στα στρατόπεδα. Τελικά στις επόμενες μάχες οι ιππείς αυτοί, για να αποφύγουν τον εξευτελισμό διακρίθηκαν για τη γενναιότητά τους.

Το στράτευμα του Ιουλιανού προχωρούσε νικώντας συνεχώς όσο ήταν αυτός καίσαρας, και κατάφερε με πολλά τεχνάσματα να αντιμετωπίσει όλες τις ληστρικές επιδρομές και των Γερμανών και των Κουαδών, πολεμώντας ο ίδιος στη πρώτη γραμμή σαν απλός στρατιώτης.

Τέτοια ζημιά έκανε στους βαρβάρους, που πλέον δεν διανοούνταν να εισβάλουν στη Ρωμαϊκή επικράτεια. Παρά την ηλικία του ο Ιουλιανός είχε αποδείξει σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τις ηγετικές του ικανότητες και όλος ο κόσμος είχε να λέει για τα κατορθώματά του και τις νίκες που είχε πετύχει φτάνοντας στο σημείο να τον συγκρίνουν με τους μεγάλους ηγέτες του παρελθόντος.

Ο Κωνστάντιος, μη μπορώντας να δεχθεί το ότι κάποιος τόσο μικρότερος απ'αυτόν σε ηλικία είναι τόσο ανώτερός του σε ό,τι αφορά τη παιδεία, την ικανότητα να κυβερνήσει, και το πόλεμο, έκανε ό,τι μπορούσε για να μειώσει τη δύναμη του -τότε καίσαρα- Ιουλιανού. Προσπάθησε λοιπόν παίρνοντας του μέρος από το στράτευμα, δήθεν για να πολεμήσει εναντίον των Περσών, να αποδυναμώσει τον στρατό που είχε υπό την ηγεσία του ο Ιουλιανός έτσι ώστε όταν οι βάρβαροι επιτεθούν ξανά ο Ιουλιανός να χάσει τη μάχη και, μετά απ'αυτό, το αξίωμα και τη ζωή του.

Όταν ο Ιουλιανός έμενε στο Παρίσι λοιπόν γύρω στο 360, την εποχή που ήταν ακόμα μια μικρή πόλη που κατοικούνταν από βαρβάρους που "η γλώσσα τους και τα τραγούδια τους έμοιαζαν με κρωγμούς κακόφωνων πουλιών", όπως έγραφε ο ίδιος, οι διοικητές του στρατεύματος που ήταν στην υπηρεσία του Ιουλιανού υποκίνησαν τον στρατό του εναντίον του αυτοκράτορα αποκαλύπτοντας τα σχέδιά του.

Οι στρατιώτες του αμέσως ανακήρυξαν αυτοκράτορα τον Ιουλιανό. Ο ίδιος, παρόλο που αυτό έγινε παρά τη θέλησή του, δέχτηκε τον τίτλο του αυτοκράτορα. Έστειλε πρεσβευτές στον Κωνστάντιο να του αναγγείλουν ότι ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τους στρατιώτες του ελπίζοντας ότι ο Κωνστάντιος θα καταλάβαινε την κατάσταση που επικρατεί στο στρατόπεδο, και θα έστελνε ο ίδιος πρεσβευτές να διαψεύσουν τις προθέσεις του να σκοτώσει τον Ιουλιανό και στη συνέχεια ο ίδιος ο Ιουλιανός να αρνηθεί τον τίτλο του αυτοκράτορα και να παραμείνει καίσαρας.

Όπως ήταν φυσιολογικό, ο Κωνστάντιος, έξαλλος, ετοιμάστηκε για εμφύλιο. Ο Ιουλιανός όμως δεν ήθελε να γίνει αυτό γιατί πίστευε ότι όλη του τη δόξα τη χρωστάει στον αυτοκράτορα, που τον ανακήρυξε καίσαρα. Τελικά ο Κωνστάντιος πέθανε πριν να γίνει αυτός ο εμφύλιος και ο Ιουλιανός έγινε αυτοκράτορας του Βυζαντίου.

Όταν έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο κόσμος τον υποδέχθηκε θερμά, δείχνοντας του τον θαυμασμό του για τα κατορθώματά του και τις νίκες που πέτυχε. Εκεί είχε όλο το χρόνο να ασχοληθεί με όλα αυτά που δεν ασχολήθηκε όσο ήταν στις πέραν τον Άλπεων περιοχές πολεμώντας, χωρίς όμως να παραμελεί τα ζητήματα του κράτους. Αξίζει να σημειωθεί ότι κατασκεύασε ένα λιμάνι και άνοιξε μια βιβλιοθήκη στην αυτοκρατορική στοά.

Το καλοκαίρι του 362 άρχισε τις ετοιμασίες για τον πόλεμο κατά των Περσών. Ξεκίνησε για την Αντιόχεια, πόλη που κατοικούνταν κυρίως από χριστιανούς και ανθρώπους μαθημένους στη καλοπέραση. Η στάση του απέναντι στον χριστιανισμό, η προσπάθειά του να ξαναχτίσει τα ιερά που καταστράφηκαν και η αδιαφορία του για τις ανούσιες ασχολίες του πλήθους, προκάλεσαν την αντιπάθεια των κατοίκων της πόλης. Σιγά σιγά ο κόσμος του έδειχνε την αντίθεσή του με το τι ήταν ο Ιουλιανός είτε προσβάλλοντας τον είτε διαδίδοντας κάθε λογής φήμες για αυτόν.

Εκείνος προτίμησε, αντί να τους τιμωρήσει όπως θα έκαναν οι άλλοι αυτοκράτορες, ενώ ηδύνατο να το κάνει, να γράψει ένα κείμενο στο οποίο αυτοσαρκαρκαζοταν. Ο Μισοπώγων ή Αντιοχικός είναι ένα από τα καλύτερα κείμενα που γράφτηκαν κατά την ύστερη αρχαιότητα και το καλύτερο που έγραψε ποτέ αυτοκράτορας. Έκτοτε οι κάτοικοι της Αντιόχειας, έκπληκτοι από αυτά που διάβασαν και τη στάση του αυτοκράτορα απέναντί τους, αλλάξαν τη συμπεριφορά τους και τη γνώμη τους για αυτόν.

Αφού έφυγε από την Αντιόχεια ξεκίνησε η εκστρατεία κατά των Περσών. Ο Ιουλιανός προχωρούσε όλο και πιο μέσα στη Περσία σημειώνοντας συνεχείς νίκες. Και ενώ όλα έδειχναν ότι έχουν τελειώσει για τους Πέρσες, ο Ιουλιανός χτυπήθηκε από λόγχη κοντά στη Φρυγία.

Οι Πέρσες επιτέθηκαν στην οπισθοφυλακή του Ρωμαϊκού στρατού και κατάφεραν να αιφνιδιάσουν τους στρατιώτες του Ιουλιανού, που περιήλθαν σε σύγχυση. Ο Ιουλιανός χωρίς να έχει προλάβει να βάλει ακόμα και τον θώρακά του, αντεπιτέθηκε. Οι Πέρσες χρησιμοποιούσαν και ζώα -κυρίως ελέφαντες- στις μάχες. Όταν τελικά οι Πέρσες άρχισαν να τρέπονται σε φυγή ο Ιουλιανός με τους στρατιώτες του άρχισαν να τους κυνηγάνε χτυπώντας τους από πίσω. Τότε ο Ιουλιανός χτυπήθηκε θανάσιμα από λόγχη.

Λέγεται αυτός που τον σκότωσε ήταν χριστιανός και όχι Πέρσης. Οι εθνικοί χρησιμοποιούσαν ως επιχείρημα το ότι κανένας δεν παρουσιάστηκε στον Πέρση βασιλιά για να του πει ότι σκότωσε τον Ιουλιανό. Όμως οι απώλειες των Περσών στη μάχη ήταν τεράστιες, και ο αυτός που τον σκότωσε, αν ήταν Πέρσης, κατά πάσα πιθανότητα σκοτώθηκε.

Τότε οι στρατιώτες του τον μετέφεραν στο στρατόπεδο. Πέρασε τις τελευταίες ώρες του συζητώντας για την αθανασία της ψυχής. Όταν είδε τους αξιωματικούς του να κλαίνε τους είπε ότι δεν θα έπρεπε να κλαίνε καθώς βλέπουν έναν ηγεμόνα να ενώνεται με τον ουρανό και τα αστέρια και ότι είναι ευτυχισμένος που δεν πρόλαβε το γήρας. Την εξουσία ανέλαβε ο Ιοβιανός.

Ο Ιουλιανός, παρόλο που κυβέρνησε μόνο δυο χρόνια, ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς αυτοκράτορες. Τόσο για τις νίκες που πέτυχε ενάντια στους βαρβάρους, όσο και επειδή ο θάνατός του σήμανε την καθιέρωση του Χριστιανισμού, το τέλος του ελληνισμού και την αρχή μιας μαύρης εποχής για την ανθρωπότητα.

Οι χριστιανοί αμέσως μετά το θάνατό του, έσπευσαν να κάψουν βιβλία του όπως το "κατά Γαλιλαίων", το οποίο διασώζεται αποσπασματικά, τον ονόμασαν "παραβάτη" και άρχισαν να γκρεμίζουν όσους ναούς είχε χτίσει και να απαγορεύουν στους εθνικούς τις τελετές της θρησκείας τους.

Η εκκλησία συνεχίζει μέχρι σήμερα να τον αποκαλεί "παραβάτη" ή "αποστάτη", αρνούμενη τα όσα έγιναν σε βάρος, όχι μόνο των εθνικών, αλλά και ενός πολιτισμού δυο χιλιάδων χρόνων που έσβησε και το μόνο που μας έχει απομείνει σήμερα από αυτόν, είναι μόνο ένα μέρος της γραμματείας του και ορισμένοι ναοί και κτίσματα, που μετά τον Ιουλιανό έγιναν εκκλησίες.

Πηγές:

el.wikipedia.org

Ζώσιμος - Νέα Ιστορία

Λιβάνιος - Θρήνος για τον Ιουλιανό

www.sansimera.gr

Ιουλιανός - Μισοπώγων

Σκεπτόμενος Έλλην

Σκέψεις περί της χριστιανικής και Αρίας κοσμοθεάσεως

υπό Προμηθέως

Είναι αρκετά ευχάριστο να λαμβάνουμε κείμενα για ζητήματα που αφορούν την εσωτερική καλλιέργεια ενός συγχρόνου μαχητή των εθνικοσοσιαλιστικών ιδανικών. Η παρούσα ανάρτηση αποτελεί αποτύπωση σκέψεων ενός νέου συντρόφου, στον Αγώνα για την διάπλαση των κυττάρων της εθνοφυλετικής μας αναπλάσεως.

Αφορμή για το συγκεκριμένο κείμενο ήταν η ανάγνωση ενός αποσπάσματος από ένα βιβλίο του Julius Evola εν ονόματι « ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΙΚΗ».Ο συγγραφεύς παραθέτει μία φράση από το ινδικό έπος BHAGAVAD GITA: «Διά της πραγματοποιήσεως εκείνου που βρίσκεται πέρα της νοήσεως, ενίσχυσε διά του εαυτού σου τον εαυτό σου και σκότωσε τον υπό μορφήν επιθυμίας εχθρό σου, (έναν εχθρό) που δυσκολότατα μπορεί να νικηθεί »
Η φράση αυτή θα μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει έναν πιστό χριστιανό να ισχυρισθεί ότι η Αρία έννοια της αυτοσυγκρατήσεως και του εσωτερικού πολέμου όπως την παρουσιάζει ο Έβολα, ταυτίζεται με την έννοια του εσωτερικού αγώνος όπως προβάλλεται από την χριστιανική διδασκαλία.
Σημαντικό σημείο διαφοροποιήσεως των δύο κοσμοαντιλήψεων αποτελεί η απομόνωση-αποκοπή από το κοσμικό πνεύμα που ευρίσκεται στο χριστιανικό δόγμα, η οποία συνάδει με την διαδικασία της καταπτώσεως- αποκοπής του ανθρώπινου ατομικού όντος τόσο από τους δεσμούς με τις φυσικές του καταβολές όσο εκ της συνδέσεώς του από την ανώτατη κοσμική αρχή. Αυτού του είδους η αποκοπή προάγει μία αντιθέληση για ζωή, μια δυσλειτουργία στον μηχανισμό αναπαραγωγής καρποφόρων ιδεών, μια νοσηρή κατάσταση λήθαργου. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται μέλος ενός αγώνος ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό, με σκοπό την φαλκίδευση της υπάρξεώς του, ως βιολογική οντότητα αλλά και ως πνευματικό κοσμικό στοιχείο. Το γεγονός αυτό δεν θα μπορούσε παρά να είναι προϊόν μιας βιομηχανίας κατασκευής επίπλαστων ιδεών, αφού με την συγκεκριμένη μορφή της «εσωτερικότητος», εκφράζονται «μεταφυσικές» - διαστροφικές αποχρώσεις , όπου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον συμπαντικό κόσμο ως έχοντα άψυχη και υλική μόνο αξία. Ο λευκός άνθρωπος αφού πρωτύτερα, διά του χριστιανισμού, αποκόπηκε από την ίδια του τη φύση, βυθίστηκε σε μια ατέρμονη θλίψη και εν συνεχεία μετά την μετάβασή του στην «σύγχρονη» εποχή της Δύσεως, κατά την αναζήτηση διεξόδων σκεπάστηκε από τη νεφέλη του καταναλωτικού μανδύα .Το ατομικό ον χαμένο μέσα στη λήθη του κίβδηλου κήπου της Εδέμ αδυνατεί να αντιληφθεί το σάπισμα των μήλων της γνώσεως με αποτέλεσμα το καπηλευμένο ναυάγιο της αγιοσύνης που προσδοκά, να τον παρασύρει στον πυθμένα της ήδη μολυσμένης θαλάσσης .
Αντ΄ αυτού η σημασία ενός εσωτερικού βίου κατά την άρια παράδοση της ινδοευρωπαϊκής θρησκευτικότητος δεν συνάδει με μία φυσική αυταπάρνηση. Το ατομικό ον δεν αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι του κόσμου, αλλά ομοούσιο της κοσμικής υποστάσεως. Η εσωτερικότητα ( όχι η απομόνωση) αποτελεί το μέσο δια του οποίου θα επιτευχθεί η ανεπηρέαστη αποζήτηση της εσώτερης αλλά και κοσμικής αληθείας. Με αυτόν τον τρόπο ο πολεμιστής παραμένει κατά διαστήματα αποστασιοποιημένος από το επιφανειακό κοινωνικό γίγνεσθαι, στοχεύοντας στην αναδίφηση των προσωπικών του αρετών, στην καθυπόταξη ζοφερών ενστίκτων και χαοτικών στοιχείων, στην αναζήτηση της κοσμικής τάξεως μέσα στην ψυχή του, στην υπερνίκηση των αδυναμιών του και στην ανέλιξη του πνευματικού του εαυτού. Ο ίδιος ο κόσμος γίνεται γι αυτόν η συντροφιά στο μοναχικό αυτό ταξίδι, η απόλυτη αρμονία με το «είναι» του, με τους φυσικούς και μεταφυσικούς του νόμους, αποτελεί την (υπό την πλατωνική έννοια-την ύψιστη υφή) ερωτική σύντροφο που του χαρίζει την πνευματική τέρψη. Αυτός και ο εαυτός του, ο εαυτός του και ο κόσμος - ο κόσμος της αιωνίου ανακυκλήσεως που μόνο μέσου αυτής πραγματώνεται ο μεγάλος ιερός πόλεμος». Ο πολεμιστής ακόμα εκεί, μαχόμενος εντός της δίνης των σκέψεων και των προβληματισμών, μια σχοινοτενής θέλησης για αυθυπέρβαση, μιας αιωνίως προκαθορισμένης ροπής προς δύναμη, τον καθοδηγεί στα μονοπάτια της ενοράσεως του νιτσεϊκού ειδώλου του υπερανθρώπου. Αυτή είναι και η ουσιαστική έννοια της Αρίας εσωτερικότητος, απαλλαγμένη από κάθε ψεγάδι εσωτερικής αποξενώσεως και μηδενιστικής οσφυοκαμψίας, η έννοια του εσωτερικού ασκητικού ιδεώδους σε όλη της την λάμψη.
Συνοψίζοντας για το ζήτημα της ουσιαστικής διαφοροποιήσεως των δύο μορφών εσωτερικότητος ( η πρώτη με την ουσιαστική έννοια της συμπαντικής αποξενώσεως), δύναται κανείς να αντιληφθεί στην αντιθετική έκφραση των δύο κοσμοαντιλήψεων, η οποία έχει ως βασικό υπόστρωμα, την μεταφυσική βαρύτητα που προσδιορίζει το ιδεολογικό οικοδόμημα της Αρίας παραδόσεως, αφού είναι εκείνη (η διαφορά) που προσδίδει στον εσωτερικό πόλεμο την απαστράπτουσα απόδειξη της αυθεντικότητός της. Μία ακόμα όμως βαρύνουσας σημασίας επισήμανση επάνω στο ζήτημα του διαφορετικού τύπου εσωτερικότητος, όπως εκείνη εκφράζεται διά της Αρίας παραδόσεως και εκείνης του χριστιανικού δόγματος, είναι η εξής:
Η εσωτερικότητα μέσω της χριστιανικής ιδεοληψίας όπως ανέφερα και προηγουμένως εκφράζεται διά της προσωπικής και κοσμικής απομονώσεως. Ο πιστός λαμβάνοντας τις διαιτητικές εντολές των χριστιανών "πατέρων" καθυποτάσσεται στην αδυναμία αναζητήσεως της εσωτερικής κοσμικής αλήθειας η οποία (αδυναμία) μεταφράζεται ως μία διαδικασία προσεγγίσεως ενός ανώτερου υπερκοσμικού «αγαθού». Ένα αγαθό όμως εντελώς αποκομμένο από τον Φυσικό Νόμο, απομακρυσμένο και ξένο σε σχέση με την πλατωνική θεώρηση, ένα αγαθό καθ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του Εβραίου Γιαχβέ. Η πορεία συνυπάρξεώς του, τόσο με το κοσμικό υπερπέραν όσο και με μια όχι μεταφυσική αλλά υπερφυσική και εν τέλει αντι-φυσική αντι-πραγματικότητα προσδιορίζει έναν νοσηρό τρόπο σκέψεως με αποτέλεσμα την αποκρυστάλλωση ενός νοσηρού τρόπου δράσεως. Η χριστιανική θρησκοληψία αποξενώνει τον άνθρωπο από την βιολογική και φυλετική του ύπαρξη, επιβραδύνοντας ταυτοχρόνως την αέναη κίνηση της ψυχής του, αφού η διαδικασία αναπαραγωγής σκέψεώς τον εκτρέπει από το νόημα της προσεγγίσεως του κοσμικού άξονος, με αποτέλεσμα την μορφοποίηση ενός αλλότριου από τον κόσμο οργανισμού. Οι υπηρεσίες του δεν είναι στην διάθεση της Κοσμικής Αρχής, γεγονός το οποίο συνεπάγεται με την ολοκληρωτική απόρριψη του αγώνος φυλετικής ανελίξεως στα πλαίσια της Αρίας παραδόσεως, της φυσικής τάξεως και της ισορροπίας του κοινωνικού γίγνεσθαι της ανθρωπότητος . Στον χριστιανισμό, η αντί-αξία που προσδιορίζει τον «εσωτερικό» του πόλεμο ουδεμία σχέση έχει με την Αρία κοσμική νομοτέλεια, αντ’αυτού, του αποτυπώνει σημάδια μνησικακίας προς την συμπαντική και φυσική τάξη διά της διαδικασίας της απογυμνώσεως από τους νόμους και τους κανόνες που την διέπουν. Τελικώς λοιπόν, το ον αποποιείται το γενεσιουργό στοιχείο της υπάρξεώς του, το οποίο δεν είναι άλλο παρά η συμβολή του στην αδιάλειπτη προσπάθεια ανελίξεως διά της εναρμονίσεως με την ανώτατη συμπαντική αρχή.
Διαμετρικώς αντίθετα αποτυπώνεται η έννοια και η σημασία της Αρίας εσώτερης πάλης, από εκείνη την εκφυλιστική φόρμα του χριστιανικού δόγματος. Η εσωτερικότητα και μοναχικότητα που βιώνει ο πολεμιστής του φωτός δεν συνεπάγεται την γέννηση συναισθημάτων μίσους προς την ανθρώπινη ολότητα, παρ’ όλα αυτά μία διαδικασία προσαρμογής της σκέψεώς του στην αναζήτηση των θεμελιωδών εκείνων ιδεών που στηρίζουν το κοσμικό και φυσικό οικοδόμημα. Η σκέψη του μέσω της ενορασιακής του προδιαθέσεως επιτυγχάνεται διά της εσωτερικότητος που διέπει τον βίον του. Η ροπή προς τον άξονα του συμπαντικού κύκλου συνδέεται αενάως διά της προσωπικής εσώτερης ακτίνος που δημιουργεί ο πολεμιστής με τον εαυτό του. Η τελευταία ( η ακτίνα) ενυπάρχει ως αναγκαία γέφυρα προσεγγίσεως του ατομικού (όχι υπό την έννοια του ατομιστικού) στοιχείου, αντικατοπτριζόμενον ως προς τη σύνδεση και προσφορά του προς το όλον. Αυτή είναι η ανιδιοτέλεια του πολεμιστού, αυτός ο ιπποτικός ηρωισμός του, που ως ορμητικός καταρράκτης πλημυρίζει το ποτάμι της υπάρξεως του Αρίου ανθρώπου μέσα στον χωροχρόνο. Η ωστική δύναμη κοσμικής αγάπης που βρίσκεται πέρα από τις θεωρίες του ανθρωποκεντρισμού, μετουσιώνει το νόημα της εσωτερικότητος. Άνθρωπος και κόσμος μία αλήθεια, άτομο και φυλή ένα σώμα.-Αυτή είναι φωνάζει, αυτή είναι η αγάπη μας προς τον κόσμο. Αυτή η ανώτερη υφή της ερωτικής μας τέρψεως. Οι πολεμιστές των αιωνίων αξιών, οι άγρυπνοι φρουροί της κοσμικής τάξεως, οφείλουν να προσφέρουν την ζωτική αρωγή τους για το Αίμα και την Τιμή.
Συνδετικά λοιπόν με τα παραπάνω, δίδεται απάντηση και στο αρχικό ερώτημα - που πιθανόν να τεθεί και στο μέλλον. Αδιαμφισβήτητα ένα φωτισμένο πνεύμα βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση ώστε να αποσυμβολίσει την χαμερπή προσπάθεια της χριστιανικής προπαγανδιστικής «εταιρίας» ιδεών να ενσωματώσει στο πενιχρό και κάκιστα κατασκευασμένο από άποψη μεταφυσικής περατότητος δόγμα της, διαστρεβλωμένα στοιχεία Αρίας προελεύσεως, με απώτερο στόχο την μετάδοση-εξάπλωση των μοραλιστικών της ιδεών και την όσον των δυνατών λυσσαλέα προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως στα μάτια των μαζανθρώπων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο χριστιανισμός διαστρεβλώνει «στοιχεία» Αρίας προελεύσεως. Παραδείγματα όπως : η υποθετική ημερομηνία γεννήσεως του Χριστού 25 Δεκεμβρίου έχει επινοηθεί έτσι ώστε να συμπίπτει με τις ημέρες εορτασμού του Χειμερινού Ηλιοστασίου, οι φωτιές του αγίου Ιωάννου πήραν την θέση του Θερινού Ηλιοστασίου, η Ανάληψις την γιορτή της θεάς Αρτέμιδος ,τα Θεοφάνεια την θέση του βαπτίσματος αλλά και εορτών σχετισμένων με τον Διόνυσο, αποκωδικοποιούν τις στρατηγικές κινήσεις συνδέσεως με την Αρία παράδοση του ιουδαιοχριστιανικού πρακτοράτου στο πλαίσιο της υπάρξεως του στην κοσμική σκακιέρα. Όλες οι μεθοδευμένες, υπόγειες διαδικασίες στις οποίες προέβη ο χριστιανισμός δεν ήταν πάρα προσπάθειες μετατροπής του Ιουδαϊσμου από θρησκεία του Ισραήλ σε οικουμενική κοσμοαντίληψη, με παράλληλα λυσσαλέα χτυπήματα στην Αρία παράδοση. Εις μάτην όμως όλη αυτή σχοινοτενής προσπάθεια εκφυλισμού της Αρίας παραδόσεως. Το πνεύμα του Αρίου δεν έσβησε και δεν σβήνει, όσο η βιολογική αλλά και μεταφυσική παρουσία του Αρίου πολεμιστού στον υλικό αλλά και στον ιδεατό κόσμο θα προκαλεί αλλαγές στην ροή της ιστορίας. Οι πολεμιστές του Φωτός θα είναι πάντα εκεί πρωτοστάτες στον πόλεμο κατά της υποδουλώσεως του πνεύματος. Μπορεί άραγε το Σκότος να νικήσει το Φως; Μπορεί ο κόσμος να πάψει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά του; Όσο πυκνό και ας είναι το έρεβος της εκφυλιστικής λαίλαπας του μοντερνισμού, ο Άριος ως σύμβολο μιας ανέσπερης συνειδήσεως μαχόμενης ενάντια στις δυνάμεις της κοσμικής αταξίας, θα είναι πάντα εκεί, για να κερδίζει το φως το σκοτάδι…

ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!

Υπερβορεία

ΠΕΡΙ «ΕΛΛΗΝΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ»...

Στο παρακάτω άρθρο είναι συγκεντρωμένες σημειώσεις απο λεγόμενα επισκόπων και αυτοκρατόρων του βυζαντίου που εκδίωξαν τον ελληνισμό επιβάλοντας με την βία την εβραική μυθολογία του χριστιανισμού.

Στους νόμους της ακμής των Ρωμαιοχριστιανικών χρόνων (4ου και 5ου αι. μ.Χ.) διαβάζουμε, για τον βίαιο εκχριστιανισμό των Ελλήνων και την υποχρεωτική "σωτηρία" τους.
Ουσιαστικά πρόκειται για την νομοθετημένη εξόντωση του Ελληνισμού:

«Διατάσουμε, όλα τα ιερά και οι ναοί όσα βρίσκονται ακόμα άθικτα, να καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και να εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της χριστιανικής θρησκείας... αν με επαρκείς αποδείξεις ενωπίων ικανού δικαστή, εμφανιστεί κάποιος που έχει παραβλέψει αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου»
Αυτοκράτορες: Θεοδόσιος και Βαλεντινιανός προς Ισίδορον Έπαρχο Πραιτωρίου. 14/Νοεμβρίου 435

«Να κλείσουν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης... Αν κάποιος με οποιαδήποτε δύναμη παραβεί θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό»
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10. Δεκέμβριος 254 μ.Χ.

«Τέτοιου είδους πράξεις αν εξακολουθούν να συμβαίνουν ακόμα και σε κάποιο λιβάδι ή σπίτι, το λιβάδι ή το σπίτι αυτό θα προσαρτηθεί στο ταμείο των ιερότατων ανδρών ενώ ο ιδιοκτήτης τους που έδωσε την συγκατάθεση του να μιανθεί ο τόπος, θα αποπεμφθεί από το αξίωμα του, θα χάσει την περιουσία του και αφού υποστεί σωματικό βασανισμό με μεταλλικά όργανα θα οδηγηθεί σε διαρκή εξορία»
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.8 Αυτοκράτορες: Λέων και Ανθέμιος προς Διόσκωρον Έπαρχο του Πραιτωρίου. Παρεδόθη το 472 μ.Χ.

«Διατάζουμε τους άρχοντες μας, αλλά και όσους διδάσκονται από τους θεοφιλέστατους επισκόπους να αναζητούν σύμφωνα με τον νόμο όλες τις περιπτώσεις ασέβειας υπέρ της ελληνικής θρησκείας, έτσι ώστε και αν συμβαίνουν να τιμωρούνται...
Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε, σε πρόσωπα ή τόπους που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του ελληνισμού...όσα δίδονται ή κληρονομούνται μ'αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται.
Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία διατάζουμε να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες με τις οποίες οι προηγούμενοι βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες προσπαθούσαν να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη»
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.9 επίσης (Β1,1,19) και ΝΟΜΟΚΑΝΟΝ 6,3.

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν διακατεχόμενη από την πλάνη των ανόσιων μύσαρων Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο θεό... Αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκιας αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών. Αν δεν έχουν αξιωθεί ακόμα το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να παρουσιαστούν στις ιερότατες εκκλησίες μας, μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους και μαζί με όλους του οίκου τους, για να διδαχθούν την αληθινή πίστη των χριστιανών.
Αφού διδαχθούν και αποβάλουν την πλάνη που τους διακατείχε προηγουμένως, θα πρέπει να ζητήσουν το σωτήριο βάπτισμα. Διαφορετικά ας γνωρίζουν ότι αν παραμελήσουν να το κάνουν δεν θα έχουν κανένα πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες περιουσίας, ούτε κινητής, ούτε ακίνητης. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν στην ένδεια και επιπλέον, θα υποβληθούν εσχάτες τιμωρίες. Θα παρεμποδίσουμε κάθε μάθημα που διδάσκεται από όσους πάσχουν από την νόσο και την μανία των ανόσιων Ελλήνων, ώστε προσποιούμενοι ότι διδάσκουν, να μη μπορούν πια να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Αν φανεί κάποιος τέτοιος άνθρωπος και δεν τρέξει στις εκκλησίες μας, μαζί με όλους τους συγγενείς και τους οικείους του, θα τιμωρηθεί με τις προαναφερθείσες ποινές.
Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο τα παιδιά. όταν είναι σε μικρή ηλικία, θα πρέπει να βαπτίζονται αμέσως και χωρίς αναβολή, όσοι δε είναι μεγαλύτερη σε ηλικία, πρέπει να συχνάζουν στις ιερότερες εκκλησίες μας και να διδάσκονται τις θείες γραφές και τους κανόνες. Αφού δε εννοήσουν και αποβάλουν την παλαιά τους πλάνη, θα μπορέσουν να δεχθούν το βάπτισμα και στη συνέχεια να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθόδοξων χριστιανών.
Όσοι δε, έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα, ή μεγάλη περιουσία και για να κρατήσουν τα προσχήματα ήλθαν ή πρόκειται να έλθουν να βαπτισθούν, αλλά αφήνουν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους μέσα στην ελληνική πλάνη, διατάσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να αποκλεισθούν τα πολιτικά δικαιώματα τους και να υποβληθούν σε αντάξειες τιμωρίες, αφού είναι φανερό ότι πήραν το βάπτισμα χωρίς καθαρή πίστη.
Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλητήριους Έλληνες».
ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΕΙΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ 1.10.10

ΑΥΤΗ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΥΠΗΡΞΕ Η ΑΦΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΙΑΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΑ ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Λεγόμενα των πατέρων της εκκλησίας:

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας:
«Είναι εχθροί οι Έλληνες, διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζοντας με ορθάνοιχτο στόμα τον "Ισραήλ". Στόμα δε λέγει εδώ ο προφήτης την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει τους εν απλότητι πιστευσάντων»
Βασίλειος Καισαρείας ΕΙΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΗΣΑΪΑ 9.230.8.

ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ: Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας:
«Πρσταγή, μην δειλιάζετε απο των Ελληνικών πιθανολογημάτων... τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και απλώνουν σε όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν»
Βασίλειος ο Μέγας, 330-379 μ.Χ. (ο γνωστός μας και ως Αϊ Βασίλης) ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΙΣΑΪΑΝ ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ 7.196.3

ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως:
«Αν στα ενδότερα κοιτάξεις, θα δείς, τέφρα και σκόνη και υγιές ουδέν, αλλά τάφος ανεωγμένος ο λάρυγξ αυτών, τα πάντα δε γεμάτα ακαθαρσίες και ιχώρ, και πάντα τα δόγματα τους βριθούν σκωλήκων... Αυτά γέννησαν και αύξησαν Έλληνες απο των φιλοσόφων λαβόντες... Ημείς δε σου παραιτούμεθα της κατ' αυτών μάχης»
Ι. Χρυσόστομος (344-407 μ.Χ. ) ΕΙΣ ΑΓΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΝ (ΟΜΙΛΙΑ ΞΣ' 59.369.12-370.11)

Ο ΦΙΛΟΒΑΡΒΑΡΙΚΟΣ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ:
«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα... Ούτος ο βάρβαρος, την οικουμένη ολάκερη κατέλαβε... και ενώ πάντα τα των Ελλήνων σβήνουν και αφανίζονται, τούτου καθ' έκαστη λαμπρότερα γίνονται»
Ι. Χρ ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΕ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕ ΑΦΑΝΙΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ:
«Τι λοιπόν, ο άγιος έσται ο ναός του Σεράπιδος δια τα βιβλία; Μη γένοιτο... αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον... μάλλον δε και αυτών όντων δαιμόνων... και παρ' αυτών βωμός στέκει απάτης αόρατος εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι... κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε ότι δαίμονες κατοικούν εκεί»
Ι. Χρυσόστομος ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΑ ΙΟΥΔΑΙΩΝ 48.851.38 εως 852.35 Δαίμονες ήταν λοιπόν κατά τον "σοφό" ιεράρχη τα βιβλία της Αλεξανδρινής βιβλιοθήκης και ψυχοθυσιαστήρια οι βιβλιοθήκες των Ελλήνων!

Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ 391 Μ.Χ. ΤΗΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ:
«Στην Αλεξάνδρεια πάντα τα οικοδομήματα του Σεραπείου όπως στους ποιητικούς μύθους των Γιγάντων έγιναν... Θεοδοσίου δε βασιλεύοντος και Θεοφίλου πρωτοστατούντος... του Σεράπειου τα αναθήματα κατελυμένοντο. Τους δε αν-δριάντες και αναθήματα τόσο "γενναία" μάχοντο, ώστε όχι μόνο "νικούσαν", αλλά και έκλεπτον... του δε Σεράπειου μόνο το έδαφος δεν απέσπασαν κι αυτό δια το βάρος των λίθων, πολεμικότατο δε αυτοί φιλοχρήματοι "γενναίοι"... την ασέβεια αυτή εις έπαινον αυτών των ίδιων καταλόγιζοταν. Έπειτα εισέβαλαν οι καλούμενοι μοναχοί, άνθρωποι κατά το είδος, ο δε βίος αυτών συώδης και εμφανώς πάσχοντες, μύρια έκαμον κακά και ανείπωτα, αλλά αυτά ευσέβειαν ενόμιζαν... τότε πας άνθρωπος μέλαιναν φορών εσθήτα τυρρανικήν είχεν εξουσίαν και δημοσίως να ασχημονεί ημπορούσε. Σε τόση "αρετή" άλλαξε τον άνθρωπο»
Ευνάπιο (346-414 μ.Χ.) ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΩΝ 6.11

ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ ΠΑΛΑΙΣΤΗΝΗΣ (265-340 μ.Χ.)
«Το πτωχόν και πένηντα λαόν σήκωσες από... της κοπριάς των Ελληνικών μυσαγμάτων και κάθισες αυτόν μετά των αρχόντων του Ισραήκ, τον όντος λαόν αυτού»
Ευσέβιος ΕΥΑΓΓ. ΠΡΟΠΑΡ. / ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ / ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ. ΡΙΒ' (23.1352.34)

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ:
*Πράξη σωφροσύνης είναι η εγκατάλειψη της ελληνικής πλάνης. *Εγκαταλείψτε όσα οι Έλληνες φυσικοί φιλόσοφοι περί αρχών εισηγήθηκαν» *Μαγγανείες μετέρχονται και μ'αυτήν εξαναγκάζουν την ανθρώπινη γνώμη.
*Τα αγάλματα τους μαγικά κατασκευάζουν και στην μαγεία προτρέπουν. *Περί των αρχαιότερων Εωραίων και γιατί τας γραφάς αυτών, από των Ελληνικών λόγων προτιμήσαμε. *Τα πάντα παρά βαρβάρων οι Έλληνες ωφελήθηκαν. *Περί του κλέφτες είναι οι Έλληνες. *Γιατί μετά απο όγική κρίση και σώφρονα λογισμό την ιστορία των εβραίων παραδεχθήκαμε»
Βλ. Ευσέβιος «Κλείς Πατρολογίας» Δωρόθεου Σχολάριου.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ:
«Εγώ δε την παρ' Ελλήνων παιδείαν φληναφίαν κακού δαιμόνος και χαλεπωτάτη υπόθεσιν είναι λέγω»
Γ. Μοναχός ο Χρονογρ. Κ'ΠΕΡΊ Θάρρα.

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΕ ΜΙΣΘΟΦΟΡΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑΤΩΝ:
«Ο δε μέγας Ιωάννης ασκητάς πυρπολούμενος από ζήλον θεού συνέλεξε, με βασιλικούς δε νόμους αυτούς οπλίσας, κατά των ειδωλικών έπεμψε τενενών, τα δε χρήματα για τους κατεδαφιστές και τους βοηθους, δεν έλαβε απ' τα βασιλικά ταμείας αλλά απο πλούσιες γυναίκες που φιλοτίμως να παρέχουν κατλεπειθε, ώστε με την λαμπρή τους πίστη να κερδίσουν την ευλογία. Έτσι με τον τρόπο αυτόν τους υπολειπόμενους Σηκούς με τούτν τον τρόπον εκ βάθρων ανέσπασεν».
Θεοδώρητου ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΑΜΑΣΟΥ (Τόμος 5ος 329/ 8-33-/8).

ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΥΣ ΠΕΡΙ ΘΕΟΠΝΕΥΣΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗΣ, Ο ΙΟΥΔΑΙΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Ο "ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ", Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΥΠΗΡΞΕ ΕΠΙ ΑΙΩΝΕΣ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΦΟΒΕΡΟΤΕΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ.

Ιππότης του Δελφικού Ναού

395 μ.Χ. Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το 395 οι εκχριστιανισθέντες Γότθοι του Αλάριχου κινούνται απειλητικά πρός την Κωνσταντινούπολη αναζητώντας δόξα και λάφυρα, αλλά ο πρωθυπουργός και συμβουλάτορας του Αρκαδίου Ρουφίνος τους στρέφει πονηρά προς την Ελλάδα, πληροφορώντας τον Αλάριχο ότι θα βρεί εκεί «πολλά ειδωλολατρικά ιερά με αμύθητα πλούτη». Τους Γότθους στρατιώτες συνοδεύουν φανατικά καλογεροτέλωνια που κατασφάζουν μαζί τους τους Έλληνες Εθνικούς, καταστρέφοντας και λεηλατώντας τις ελληνικές πόλεις και τα ιερά μέχρι και την Σπάρτη. Στην Μακεδονία προκαλούν μεγάλες καταστροφές στο Διόν και κατερχόμενοι μετά με αυτοκρατορική άδεια από τις Θερμοπύλες ορμούν απο την Βοιωτία στην Αττική. Ταυτόχρονα ο Αρκάδιος διατάζει, όχι απλώς την καταστροφή, αλλά την ισοπέδωση («ες έδαφος φέρειν») όλων των Ελληνικών ναών και το υλικό τους να χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή άλλων οικοδομημάτων, έτσι ώστε να χαθούν παντελώς τα ίχνη τους.


Φτάνοντας όλοι αυτοί οι βάρβαροι δαίμονες στην Αττική, ισοπεδώνουν το ναό της Δήμητρας και της Περσεφόνης στην Ελευσίνα και θανατώνουν τους πιστούς και τους ιερείς που βρίσκοταν εκεί. Τότε θανατώθηκε και ο τελευταίος ιεροφάντης Ιλάριος, καθώς επίσης και ο τελευταίος Δαδούχος, ο Αθηναίος Λυκομίδης,οι οποίοι αφού βασανίστηκαν φρικτά, κάηκαν ζωντανοί (μετά το θάνατο του Νεστόριου τα Ελευσίνια Μυστήρια είχαν σιγήσει για αρκετό καιρό, αλλά στην συνέχεια οι Έλληνες Εθνικοί, τα είχαν αναβιώσει με ιερείς απο τις Θεσπιές). Στη συνέχεια τα στίφη των βαρβάρων και των ληστών κατευθύνονται στην Πελοπόννησο, αφού η θέα, κατά τον ιστορικό Ζώσιμο, της Προμάχου Αθηνάς και Αχιλλέα στα τείχη των Αθηνών τους έκανε να απομακρυνθούν με φόβο. Στην Πελοπόννησο καταστρέφουν πρώτα την Κόρινθο, μετά το Άργος και τελευταία την Σπάρτη. Μετά ισοπεδώνουν τον ναό του Διός στην Νεμέα, τα Αρκαδικά ιερά της Λυκόσουρας και τα λαμπρά ιερά της Ολυμπίας.

Το 396 ο Αρκάδιος απαγορεύει σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία ακόμη και την απλή παρατήρηση "ειδωλολατρικών" τελετών και το 397 εξισώνει την εθνική λατρεία με την προδοσία κατά του κράτους! Οι τελευταίοι Εθνικοί ιερείς και ιεροφάντες καθαιρούνται και φυλακίζονται. Με έναν νέο διάταγμα διατάζει επίσης την ισοπέδωση των εθνικών ναών της Ανατολικής Αυτοκρατορίας που στέκουν ακόμα όρθιοι. Απο την μεριά της η Τέταρτη Εκκλησιαστική Σύνοδος της Καρθαγένης (398 μ.Χ.) απαγορεύει ακόμα και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών! Αμέτρητα τότε φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία ρίπτονται στην πυρά.

Μέσα σε όλο αυτό το μίσος και τον κατατρεγμό πώς θα σας φαινόταν το «δίκαιο» και «σπλαχνικό» διάταγμα του Αρκάδιου που εξουσιοδότησε τις τοπικές αρχές να ξυλοκοπούν τους φανατικούς μοναχούς που επιτίθενται και αποσπούν απο τους στρατιώτες τους συλληφθέντες Εθνικούς απο τους στρατιώτες για να τους λιντσάρουν; Πραγματικοί διάβολοι και ανθρωπόμορφα κτήνοι αυτά τα χριστιανικά καλογεροτελώνια που πίστευαν ότι όσους περισσότερους Εθνικούς και αιρετικούς σκοτώσουν τόσο αρεστότεροι θα είναι στον «Κύριο» και τόσο πιο εύκολα θα σώσουν τις ψυχές τους απο την απώλεια.

Συνεχίζοντας ο Αρκάδιος επιμένει στην ισοπέδωση και των τελευταίων ακόμα Εθνικών ναών που έχουν μείνει όρθιοι, κυρίως στις αγροτικές περιοχές. Ισοπεδώνονται τότε και οι Δελφοί (399). Πυροπολούνται επίσης βιβλιοθήκες και θανατώνονται ιερείς. Το 402 μ.Χ. τα ψυχοσωστικομανή τελώνια της Καρχηδόνας λιντσάρουν Εθνικούς και καταστρέφουν ιερά και αγάλματα, εξασφαλίζοντας μια σίγουρη θέση στον παράδεισο και στην αιώνια ζωή. Ο επίσκοπος «άγιος» Ιωάννης Πορφύριος (ο αντίποδας του νεοπλατωνικού ομωνύμου φιλοσόφου) οργανώνει ομαδικά πογκρόμ εναντίον των Εθνικών και καταστρέφει τους οκτώ εν ενεργεία ναούς της Γάζας. Η Ε' Σύνοδος της Καρχηδόνας, εκδίδει κανόνα με τον οποίο αφορίζονται, ακόμη και μετά θάνατον, όλοι όσοι δημιούργουν συγγένειες με Εθνικούς ή δεν αποκληρώνουν τους ήδη συγγενείς που παραμένουν Εθνικοί!

Ακολουθεί ο «άγιος» Ιωάννης ο Χρυσόστομος που εξαποστέλλει στίφη ροπαλοφόρων μοναχών να γκρεμίσουν τα είδωλα της Παλαιστίνης (405) και συγκεντρώνει χρήματα για την διάλυση των εθνικών ναών. Είναι υπάτιος για την εκθεμελίωση και πυρπόληση του θαυμαστού ναού της Εφέσιας Αρτέμιδος.

Ο Αρκάδιος διατάζει επίσης, μαζί με τον αδελφό του Ονώριο, την αφαίρεση κάθε γλυπτου διακόσμου απο τα αρχαία μνημεία ή απο τα συντρίμμια των εθνικών ναών και την παράδοση όλων των ιδιωτικών αγαλματιδίων. Στην Κλάμα της σημερινής Αλγερίας η εξέγερση των κατοίκων εξαιτίας των σκληρών διωγμών πνίγεται στο αίμα υπό την εποπτεία του «αγίου» Αυγουστίνου.

Ο Θεοδόσιος ο Β' που ανεβαίνει στον θρόνο το 408 μ.Χ. καταργεί στην Αθήνα τον Άρειο Πάγο, τον θεσμό των Θεσμοθετών και τα υπόλοιπα Ελληνικά δικαστήρια και στην Σπάρτη όλους τους πολιτειακούς θεσμούς. Καταστρέφεται τότε ολοσχερώς με εμπρησμό ο ναός του Διός στην Ολυμπία, μαζί με το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμά του.

Του Δημήτρη Ευαγγελόπουλου από το ένθετο "ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ & ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ" των εκδόσεων άγνωστο.

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Από βρεφική ηλικία, ο άνθρωπος που τυγχάνει να γεννήθηκε σε χριστιανικό περιβάλλον, βαπτίζεται εις το όνομα του Ναζωραίου από κάποιον ρασοφόρο, ο οποίος με απότομες και άγαρμπες κινήσεις επιδιώκει να απομακρύνει τους δαίμονες απο το νήπιο! Κατόπιν, το βρέφος γίνεται δεκτό στους κόλπους της χριστιανικής εκκλησίας, δίχως την θέληση του, χωρίς ακόμα εκ φύσεως, να διαθέτει την στοιχειώδη λογική και κρίση.
Την βάπτιση ακολουθεί μία φειδωλή προπαγάνδα με απώτερο σκοπό την ατελείωτη πλύση εγκεφάλου, μέσα από την οικογένεια, το κατηχητικό και το σχολείο.
Ο θρησκευτικός προσανατολισμός του νηπίου μέσα από την οικογένεια, είναι αναμενόμενος και δεν δύναται να κριθεί δυσμενώς από κανέναν.Διότι ακόμη και οι γονείς του νηπίου, δέχτηκαν και οι ίδιοι, την πανομοιότυπη πλύση εγκεφάλου, όμοια με αυτήν που επρόκειτο να υποστεί και το νήπιο. Στα αυτιά των γονέων, δεν γίνεται λόγος διόλου, για προπαγάνδα αλλά για την σωστή θρησκευτική διαπαιδαγώγηση που θα οδηγήσει το παιδί τους, στην οδό της αλήθειας.
Όμως τόσο στο κατηχητικό όσο και στο σχολείο, ρασοφόροι και θεολόγοι με αχαλίνωτη και γόνιμη φαντασία, γνωρίζουν εκ των προτέρων, την σκόπιμη και απαραίτητη πλύση εγκεφάλου, ή αν προτιμάτε την υποχρεωτική άσκηση πνευματικής βίας, προκειμένου να εφοδιαστεί ο ανήλικος με τα κατάλληλα εφόδια, έτσι ώστε να μεταμορφωθεί σε καλό χριστιανό αντί σε καλό άνθρωπο. 
 Απόσπασμα απο έντυπο.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ: ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΦΟΒΟΥ

Έχεις νιώσει ποτέ φόβο και αδικία απο τον Θεό; Έχεις αντιληφθεί ποτέ ένα αόρατο χέρι να κατευθύνει τη σκέψη σου προς το "σωστό" που έχουν ορίσει οι κύρηκες του χριστιανισμού; Έχεις πάρει ποτέ την εντύπωση καθώς διαβάζεις το βιβλίο των θρησκευτικών σου ή την ιερά γραφή ότι κάτι δεν πάει καλά;
Οπωσδήποτε θα έχεις νιώσει κάτι απο αυτά κατά τη διάρκεια της ζωής σου, έστω και αν δεν τηρείς τους "κανόνες" που ορίζει ο χριστιανισμός, στη σχολική σου ηλικία που θέλοντας και μη αναγκάζεσαι να διαβάσεις το βιβλίο και να παρακολουθήσεις το μάθημα των θρησκευτικών σου.

Αυτό το σύγχρονο θρήσκευμα στο παρελθόν για την επικράτηση του είχε γίνει αιτία να σφαχτούν χιλιάδες Έλληνες ως αιρετικοί, ειδωλολάτρες, μάγοι και άπιστοι. Είναι η αιτία που κάηκε ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας μας, που διαλύθηκαν το 99% των ναών μας και έβαλε φρένο στις επιστήμες, στην ανάπτυξη και την φιλοσοφία. Επίσης είναι η αιτία που μας έκανε απο Έλληνες, "Ρωμιούς" στο παρελθόν.
Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλα παντού όπου επικράτησε σε όλη την Ευρώπη έφερε τον θάνατο εκατομμυρίων συνολικά, και οι πρώτοι αιώνες μετά χριστών ονομάζονται "η σκοτεινή εποχή".

Για να καταλάβουμε την προέλευση του πρέπει να πάμε πολύ πίσω, στην εποχή που γράφτηκε η παλαιά διαθήκη. Τα στοιχεία δείχνουν ότι γράφτηκε απο ραββίνους.
Ο εκλεκτός αυτός λαός του ήταν σκλαβωμένος στην Αίγυπτο και έπρεπε να απελευθερωθεί, τη νύχτα όπου ξέφυγε απο τους τυράννους του είχε στιγματίσει με μπογιά τις πόρτες στα σπίτια των Αιγυπτίων και ο καλός και ειρηνικός θεός τους, έριξε κάποια αρρώστια και θανάτωσε ένα ένα τα παιδιά των Αιγυπτίων. Μακάβριο, κι ομως αυτό είναι γραμμένο μέσα στην παλαιά διαθήκη, με την μορφή πνεύματος όμοιο με αυτά των δαιμόνων ύστερα απο επίκληση τους έφερε το θάνατο.

Αφού ξέφυγαν οι εκλεκτοί απο τους δυνάστες τους στη συνέχεια έσπειραν τον τρόμο επι 40 χρόνια στο διάβα τους καίγοντας, λεηλατώντας, σκοτώνοντας όσους διέμεναν στη γή τους!
Στη συνέχεια στην Παλαιά διαθήκη μπορεί να διαβάσει κάποιος για ενώσεις μεταξύ αδερφιών, και γονιών με τα ίδια τους τα παιδιά, αυτά τα τερατουργήματα τα παρουσιάζουν ως αναγκαίες ενώσεις και τα πρόσωπα που τα έκαναν αυτά ως άγιους, ενώ στην Ελλάδα όσες φορές έχει καταγραφεί στην ιστορία να γίνει κάτι τέτοιο μεταξύ γονιού και απογόνου μετά ερχόταν θανάσιμη τιμωρία απο τον γονέα σε αυτον που προκάλεσε την αιμομιξία.
Συνεχίζοντας στην κενή διαθήκη, αναφέρεται ότι "ο Χριστός έλεγε : να πήγαινετε πάντα με το σταυρό στο χέρι", πρίν σταυρωθεί (εδώ και κάποιος που δεν έχει γνώσεις καταλαβαίνει ότι κάποιος που δεν είχε ακριβείς πληροφορίες για τη περίοδο που έζησε ο Ιησούς το έγραψε αυτό).

Ποιός άραγε είναι αυτός ο "θεός" που μας παρουσιάζουν ως τον Θεό και δημιουργό που με όμοιους τρόπους με αυτούς του Σατανά γίνεται φονιάς παιδιών, ευλογεί την αιμομιξία και έχει ως εκλεκτό έναν λαό φονιάδων και βασανιστών;
Θα μπορούσε να είναι ο ίδιος ο Σατανάς, οπότε αυτό κάνει τον χριστιανισμό σατανισμό, ή θα μπορούσε να είναι όντως ο Θεός, με χιλιάδες πράγματα φυσικά παρερμηνευμένα απο τους εβραίους μάγκες, που εκλεκτό εννοεί τον λαό που θα σπείρει το κακό, ή μπορεί να είναι 100% ένα τεχνητό δημιούργημα με σκοπό την κυριαρχία στους λαούς.
Την ύπαρξη του Χριστού δεν την αμφισβητώ αλλά υιός του Θεού δεν ήταν και ούτε η Μαριάμ έμεινε έγκυος απο τον "κρίνο", ο Χριστός ήταν εβραίος αλλά διαφωτισμένος άνθρωπος και ένας δεύτερος Σωκράτης, έπληξε τους εβραίους και γι'αυτό τον βγάλαν απ'τη μέση και στη συνέχεια τον διάλεξαν για να τον χρησιμοποιήσουν για τα σχέδια τους.
Με λίγα λόγια ο Χριστός και η "Παναγία" ήταν υπαρκτά πρόσωπα και δεν ήταν τίποτα παραπάνω απο καθημερινοί άνθρωποι.
Η προσπάθεια θεοποίησης του Χριστού και η ιδιότητα που του δόθηκε δεν θυμίζει τίποτε άλλο απο την στρατηγική και το σκεπτικό των μασόνων να ονομάζουν όποιον θέλουν ως μασόνο ύστερα απο τον θάνατο του και όταν δεν θα είναι εφικτό να το αμφισβητήσουν οι συγγενείς του, οι φίλοι του και αυτοί που τον θυμούνται.

Άραγε πόσοι γνωρίζουν ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος μεταμορφώθηκε σε Υιό του Θεού, μέσα σε μια νύχτα, όταν το 325 μ.Χ. κατά την διάρκεια της Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, ψηφίστηκε (217 υπέρ και 3 κατά) η θεοποίηση του;

Το ότι κατάφεραν ομάδες εβραίων να αλλαξοπιστήσουν ολόκληρο τον Ελληνικό λαό και ολόκληρη την Ευρώπη προκαλεί δέος και μεγάλη απορία για το πως τα κατάφεραν.
Και επειδή το αποτέλεσμα μετράει, αυτο το κατόρθωμα των εβραίων τους προσδίδει σεβασμό για τις ικανότητες τους και θα πρέπει να εκτιμήσουμε και να συμπεριλάβουμε υπόψη μας τη δύναμη τους για να καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε αυτον τον εχθρό της ανθρωπότητας.

Κατάφεραν να κάνουν το άσπρο μάυρο στην κυριολεξία! Παρουσιάζονται οι παγανιστές ως ειδωλολάτρες ενώ οι χριστιανοί είναι οι πραγματικοί ειδωλολάτρες που λατρεύουν τις εικόνες και δίνουν μεγάλη σημασία σε αυτές, στο μεσαίωνα ξύναν τη μπογιά απο τις εικόνες και την τρώγαν για να πάρουν την αγιοσύνη τους! Για τους Έλληνες τα αγάλματα και οι ναοί δεν είχαν σημασία γι'αυτό και δεν είχαν πολλούς ναούς παρα μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις και λάτρευαν τη φύση και χώροι λατρείας τους ήταν δάσοι και ποτάμια, ιερά άλσοι και ιερά ποτάμια.
Ο χριστιανισμός προτρέπει στη διάλυση των εθνών και μίξη με άλλους λαούς καθώς προωθεί ένα μοντέλο σοσιαλισμού.

Ο σιωνισμός, μουσουλμανισμός και χριστιανισμός είναι οι σύχρονες μεγάλες θρησκείες που επικράτησαν και οι δύο τελευταίες είναι υποχείρια τις πρώτης. Το κοράνι έχει μείνει απαράλαχτο απο τον τρίτο αιώνα μ.Χ. ενώ η αγία γραφή όχι, έχει αλλαχτεί πολλές φορές απο την εποχή που γράφτηκε το προτότυπο της. Το κοράνι ωθεί σε περισσότερο σκοταδισμό και πνευματική τύφλωση απο την αγία γραφή, ενώ το ταλμούδ και το τορά προωθούν μια "μεγάλη ιδέα" και παγκόσμια κυριαρχία και ανωτερότητα της εθνικοθρησκευτικής ομάδας των σημιτών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η πιο φιλελεύθερη θρησκεία απο τις σύγχρονες είναι ο βουδισμός και ο ινδουισμός.

Η μαγεία είναι κάτι που εξάλειψαν εντελώς μέχρι σήμερα οι χειρισμοί των εβραίων, αποκλείοντας την σύμφωνα με τον χριστιανισμό.
Ενώ οι σιωνιστές εξασκούν μαγεία και είναι οι μόνοι που είναι τόσο ισχυροί σε αυτό το αντικείμενο μιας και την έχουν κρατήσει στην ιεραρχεία των μασόνων.
Η Καμπάλα δεν είναι άλλο απο μαύρη μαγεία με αντίκτυπο σε όποιον ανακατεύεται με αυτήν.
Ο χριστιανισμός ήθελε την κατάργηση μαντείων και μεταφυσικών, οι μόνοι παγανιστές "μάγοι" που έχουν απομείνει σήμερα είναι αποκομμένοι και συχνά αλκοολικοί σαμάνοι που είναι πολύ αδύναμοι σε σχέση με παλαιότερα και σε σχέση με τους δαιμονικούς και παντοδύναμους εβραιόμαγους.

Έχει διαρεύσει ότι στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί "λευκη" μαγεία για να ανατραπεί το τρίτο ράιχ και η ομάδα που την εξάσκησε πέτυχε κάποιους στόχους. Άλλη μια απόδειξη ότι οι εβραίοι κατάφεραν να κάνουν το μαύρο άσπρο !

Ιππότης του Δελφικού Ναού

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

"Η Υπατία ήταν ένα πρόσωπο που χώριζε την κοινωνία σε δύο μέρη:

αυτούς που την θεωρούσαν θαύμα του φωτός

και αυτούς που την έβλεπαν σαν απόστολο του σκότους." (Elbert Hunnard)

Η Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα μ.Χ. ήταν ο χώρος μιας μικρής επιστημονικής αναγέννησης και αυτή φωτίστηκε από την πιο διάσημη ανάμεσα στις γυναίκες επιστήμονες και φιλοσόφους. Για δεκαπέντε αιώνες η Υπατία θεωρείται ότι ήταν η μόνη γυναίκα επιστήμονας στην ιστορία. Ακόμα και σήμερα συχνά είναι η μόνη γυναίκα που αναφέρεται στην ιστορία των μαθηματικών και της αστρονομίας. Αυτή η ευγενής γυναίκα ξεχωρίζει στις σελίδες της ιστορίας σαν η μεγαλύτερη από τους μάρτυρες παγανιστές.

Η Ζωή της

Όταν γεννήθηκε η Υπατία το 370 μ.Χ., η διανοητική ζωή της Αλεξάνδρειας βρισκόταν σε κατάσταση επικίνδυνης σύγχυσης. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία γινόταν χριστιανική και όλο και πιο συχνά δεν ήταν μόνο ο χριστιανός ζηλωτής που έβλεπε αιρέσεις και σατανισμό στα μαθηματικά και στην επιστήμη: "οι μαθηματικοί έπρεπε να κατασπαραχθούν από θηρία ή να καούν ζωντανοί" (McCabe). Μερικοί από τους χριστιανούς Πατέρες αναβίωσαν τις θεωρίες της επίπεδης γης και του σύμπαντος ως στερέωμα. Στην Αλεξάνδρεια ο Θεόφιλος, Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, υποκινούσε βίαιες συγκρούσεις μεταξύ παγανιστών, Εβραίων και Χριστιανών. Δεν ήταν μια και τόσο ευμενής εποχή για να είναι κανείς επιστήμονας, ή φιλόσοφος.

Ο πατέρας της Υπατίας, ο Θέων, ήταν μαθηματικός και αστρονόμος στο Μουσείο. Επέβλεπε από κοντά κάθε πλευρά της εκπαίδευσης της κόρης του. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν αποφασισμένος να γίνει η κόρη του ένα 'τέλειο ανθρώπινο ον' - ήταν η εποχή που οι γυναίκες θεωρούνταν κάτι παρακάτω από άνθρωποι! Ήταν προσωπική μαθήτρια του μάγου Πλούταρχου και ανατράφηκε στις θεμελιώδεις αρχές της Πλατωνικής Σχολής. Η Υπατία ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή νέα. Ταξίδεψε στην Αθήνα και την Ιταλία και εντυπωσίαζε όσους συναντούσε με την εξυπνάδα και την ομορφιά της.

Σπούδασε στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας στην Αθήνα. Την εποχή εκείνη υπήρχε διάκριση μεταξύ των νεοπλατωνικών σχολών της Αλεξάνδρειας και της Αθήνας. Η σχολή της Αθήνας τόνιζε περισσότερο τη μαγεία και την απόκρυφη επιστήμη. Αλλά για τους Χριστιανούς, όλοι οι Πλατωνιστές ήταν επικίνδυνοι αιρετικοί.

Όταν επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια έγινε δασκάλα των μαθηματικών και της φιλοσοφίας. Το Μουσείο είχε χάσει την υπεροχή του και η Αλεξάνδρεια τώρα είχε ξεχωριστά σχολεία για παγανιστές, για Εβραίους και για Χριστιανούς. Ωστόσο, η Υπατία δίδασκε σε ανθρώπους κάθε θρησκείας και μετά τον πατέρα της ανέλαβε μια Έδρα Φιλοσοφίας στην πόλη. Σύμφωνα με τον βυζαντινό εγκυκλοπαιδιστή Σουίδα, 'ήταν επίσημα διορισμένη να ερμηνεύει το δόγμα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη κ.ά.". Πολλοί μαθητές ερχόταν στην Αλεξάνδρεια ειδικά για να παρακολουθήσουν τις διαλέξεις της για τα μαθηματικά, την αστρονομία, τη φιλοσοφία και τη μηχανική. Το σπίτι της έγινε κέντρο διανοουμένων και συγκέντρωνε σχολαστικιστές που συζητήσουν επιστημονικά και φιλοσοφικά ερωτήματα.

Ο Elbert Hubbard δίνει ένα φαιδρό πορτραίτο για την Υπατία. Ακολουθώντας τον Ιωάννη το Νίκιο, ένα κόπτη Επίσκοπο που διαστρέβλωνε την ιστορία για να την ταιριάσει με το χριστιανισμό, ο Hubbard βεβαιώνει ότι η Υπατία υπνώτιζε τους μαθητές της με σατανικές μεθόδους. Άλλοι συγγραφείς την ανέφεραν σαν αλχημίστρια.

Ο Charles Kingsley, γνωστός μυθιστοριογράφος του 19ου αιώνα, σκιαγράφησε φανταστικά τη ζωή της Υπατίας. Ο Kingsley την βάζει να σκοτώνεται στην ηλικία των 25 αντί των 45 και την φαντάστηκε σαν φανατική νεοπλατωνική που ανακατεύτηκε σε πολιτικές διαμάχες. Η Υπατία δεν παντρεύτηκε ποτέ και για αιώνες οι ιστορικοί αναρωτιόταν για την αγνότητά της.

Χωρίς εξαίρεση, οι ελάχιστες ιστορικές αναφορές σε αυτή την παρθένο φιλόσοφο βεβαιώνουν την αρετή της, την ακεραιότητά της και την απόλυτη αφοσίωσή της στα ιδεώδη της Αλήθειας και του Δίκαιου.

Τα Έργα της

Με επιχειρήματα και δημόσια αναγνώριση και σεβασμό η Υπατία επισκίαζε κάθε αντίπαλο των Χριστιανικών δογμάτων της Βόρειας Αιγύπτου. Ήταν φημισμένη για το βάθος της γνώσης της και τη γοητεία της προσωπικότητάς της και αγαπημένη των πολιτών της Αλεξάνδρειας. Συχνά την καλούσα ως σύμβουλο οι άρχοντες της πόλης.

Αν και τα γραπτά της καταστράφηκαν στην πυρκαγιά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, μπορούμε να σχηματίσουμε μια εικόνα του περιεχομένου τους από τα σχόλια σύγχρονών της συγγραφέων. Η Υπατία έγραψε σχόλια για την Αριθμητική του Διόφαντου, επίσης για τον Αστρονομικό Κανόνα του Πτολεμαίου και ακόμα για τις Κωνικές Τομές του Απολλώνιου της Πέργα.

Τα περισσότερα από τα γραπτά της Υπατίας ξεκίνησαν σαν σημειώσεις για τους μαθητές της. Κανένα δεν έχει διασωθεί ολοκληρωμένο, αν και είναι πιθανό τμήματα του έργου της να έχουν ενσωματωθεί στις εκτενείς πραγματείες του Θέωνα. Μερικές πληροφορίες για τα επιτεύγματά της προέρχονται από δασωμένα γράμματα του μαθητή και φίλου της Συνέσιου του Κυρηναίου, που αργότερα έγινε ο πλούσιος και ισχυρός Επίσκοπος της Πτολεμαϊδας. Κάποτε ο Συνέσιος, Επίσκοπος και γνωστός για τη μόρφωσή του, της έγραψε ζητώντας τη βοήθειά της στην κατασκευή ενός αστρολάβου και ενός υδροσκοπίου, αναγνωρίζοντας τη μοναδική υπεροχή του νου της.

Το σημαντικότερο έργο της Υπατίας ήταν στην άλγεβρα. Έγραψε σχόλια στην Αριθμητική του Διόφαντου σε 13 βιβλία. Ο Διόφαντος έζησε και εργάσθηκε στην Αλεξάνδρεια τον τρίτο αιώνα και έχει ονομασθεί 'πατέρας της άλγεβρας'. Ανέπτυξε τις απροσδιόριστες (ή Διοφαντικές) εξισώσεις, δηλαδή εξισώσεις με πολλαπλές λύσεις. (Ένα συνηθισμένο παράδειγμα προβλημάτων αυτού του τύπου είναι το πώς μπορούμε να μετατρέψουμε ένα κατοστάρικο σε νομίσματα χρησιμοποιώντας διαφορετικά νομίσματα, 50άρικα, 20άρικα κλπ.). Εργάσθηκε επίσης με δευτεροβάθμιες εξισώσεις. Τα σχόλια της Υπατίας περιελάμβαναν εναλλακτικές λύσεις και πολλά νέα προβλήματα που προέκυπταν σαν συνέπεια στα χειρόγραφα του Διόφαντου.

Η Υπατία έγραψε επίσης μια διατριβή Περί των Κωνικών του Απολλώνιου σε οκτώ βιβλία. Ο Απολλώνιος ο Πέργας ήταν ένας αλεξανδρινός γεωμέτρης του 3ου π.Χ. αιώνα, που προσπάθησε να εξηγήσει τις ασυνήθιστες τροχιές των πλανητών. Το κείμενο της Υπατίας ήταν μια εκλαΐκευση της εργασίας του. Όπως οι έλληνες πρόγονοί της, η Υπατία γοητευόταν από τις κωνικές τομές (τα γεωμετρικά σχήματα που σχηματίζονται όταν ένα επίπεδο τέμνει ένα κώνο). Μετά το θάνατό της, οι κωνικές τομές αγνοήθηκαν μέχρι την αρχή του 17ου αιώνα όταν οι επιστήμονες συνειδητοποίησαν ότι πολλά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές πλανητών, περιγραφόταν με τον καλύτερο τρόπο με τις καμπύλες που προκύπτουν από κωνικές τομές.

Ο Θέων, ο πατέρας της Υπατίας, αναθεώρησε και εξέλιξε τα Στοιχεία της γεωμετρίας του Ευκλείδη και είναι η δική του έκδοση που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα. Πιθανότατα η Υπατία εργάσθηκε μαζί του σε αυτή την αναθεώρηση. Αργότερα έγραψε μαζί του τουλάχιστον μία διατριβή για τον Ευκλείδη. Η Υπατία επίσης έγραψε τουλάχιστον ένα βιβλίο από την εργασία του Θέωνα για τον Πτολεμαίο. Ο Πτολεμαίος είχε συστηματοποιήσει όλη τη σύγχρονη μαθηματική και αστρονομική γνώση σε ένα έργο 13 βιβλίων, το οποίο μετριόφρονα ονόμασε Μαθηματική Πραγματεία. Άραβες Σχολαστικιστές το μετονόμασαν σε Almagest ('Μέγα Βιβλίο"). Το σύστημα του Πτολεμαίου παρέμεινε το κυρίαρχο αστρονομικό έργο μέχρι τον Κοπέρνικο τον 16ο αιώνα. Οι πίνακες της Υπατίας για τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων, ο Αστρονομικός Κανών, ίσως ήταν μέρος των σχολίων του Θέωνα στον Πτολεμαίο, ή ήταν ξεχωριστό έργο.

Εκτός από τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά, η Υπατία είχε ενδιαφέρον για τη μηχανική και την πρακτική τεχνολογία. Τα γράμματα του Συνέσιου περιέχουν σχέδια για αρκετά επιστημονικά όργανα περιλαμβάνοντας έναν αστρολάβο (Ο αστρολάβος χρησιμοποιούταν για τη μέτρηση των θέσεων του άστρων, πλανητών και του ήλιου και για τον υπολογισμό της ώρας και του ανερχόμενου ζωδίου του ζωδιακού).

Η Υπατία ανέπτυξε ακόμα μια συσκευή για τη διύλιση του νερού, ένα όργανο για τη μέτρηση της στάθμης του νερού και ένα διαβαθμισμένο υδρόμετρο από μπρούτζο για τη μέτρηση της ειδικής βαρύτητας (πυκνότητας) ενός υγρού.

Η Υπατία ήταν ο τελευταίος παγανιστής επιστήμονας του δυτικού κόσμου και ο θάνατός της συνέπεσε με τα τελευταία χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Και αφού από τότε δεν υπήρξαν σημαντικές πρόοδοι στα μαθηματικά, την αστρονομία και τη φυσική σε όλο τη Δύση για άλλα 1000 χρόνια, η Υπατία έγινε σύμβολο του τέλους της αρχαίας επιστήμης. Μετά την Υπατία ήρθε το χάος και ο βαρβαρισμός των Σκοτεινών Χρόνων.

Αρκετοί συγγραφείς μνημονεύουν τις διδασκαλίες της Υπατίας σαν Χριστιανικές στο πνεύμα. Πραγματικά, η Υπατία αφαίρεσε το πέπλο μυστηρίου με το οποίο είχε καλυφθεί αυτή η νέα θρησκεία, συζητώντας με τέτοια ευκρίνεια για τις πιο πολύπλοκες αρχές της ώστε πολλοί νεοφώτιστοι στη Χριστιανική πίστη εγκατέλειψαν το Χριστιανισμό για να γίνουν μαθητές της. Η Υπατία αποδείκνυε λογικά την παγανιστική καταγωγή της Χριστιανικής πίστης, αλλά και εξέθετε τα υποτιθέμενα θαύματα που οι Χριστιανοί πρόβαλαν σαν σημάδια "θείας προτίμησης", αναλύοντας τους φυσικούς νόμους που διέπουν τα φαινόμενα.

Ο Θάνατος της

Το ότι η Υπατία ανακατεύτηκε στα πολιτικά θέματα της Αλεξάνδρειας είναι αδιαμφισβήτητο. Ο μαθητής της Ησύχιος ο Εβραίος έγραφε:

΄Κρατώντας το μανδύα του φιλοσόφου και περπατώντας μέσα στην πόλη, εξηγούσε δημόσια τα γραπτά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη και άλλων φιλοσόφων σε όλους όσους ήθελαν να ακούσουν... Οι ήθελαν να συμβουλευθούν αυτήν πρώτα για τα θέματα διοίκησης της πόλης.'

Σαν παγανίστρια, που ασπάστηκε την ελληνική επιστημονική σκέψη και σαν πολιτικό πρόσωπο με επιρροή, η Υπατία βρέθηκε σε πολύ επικίνδυνη θέση σε μια όλο και πιο χριστιανική πόλη. Το 412 ο Κύριλλος, ένας φανατικός χριστιανός, έγινε Πατριάρχης της Αλεξάνδρειας και μεγάλη εχθρότητα αναπτύχθηκε μεταξύ του Κυρίλλου και του Ορέστη, του Ρωμαίου Κυβερνήτη της Αιγύπτου, ενός παλιού μαθητή και καλού φίλου της Υπατίας. Αμέσως μόλις πήρε την εξουσία, ο Κύριλλος άρχισε να διώκει τους εβραίους, διώχνοντας χιλιάδες από αυτούς από την πόλη. Έπειτα, παρά τη σφοδρή αντίθεση του Ορέστη, έστρεψε την προσοχή του στο να καθαρίσει την πόλη από του νεοπλατωνιστές. Αγνοώντας τις εκκλήσεις του Ορέστη, η Υπατία αρνήθηκε να απαρνηθεί τις ιδέες της και να ασπασθεί το Χριστιανισμό.

Ο Κύριλλος, ο οποίος αργότερα αναγορεύτηκε ο πατέρας τους δόγματος της Χριστιανικής Τριάδας και αγιοποιήθηκε για το ζήλο του έβλεπε στην Υπατία μια συνεχή απειλή για τη διάδοση της Χριστιανικής πίστης, ο Κύριλλος, τουλάχιστον έμμεσα, ήταν η αιτία του τραγικού της θανάτου. Παρά κάθε επόμενη προσπάθεια να τον απαλλάξουν από το στίγμα του δολοφόνου, το αδιαμφισβήτητο γεγονός παραμένει ότι δεν έκανε καμία προσπάθεια να αποτρέψει το αποτρόπαιο και βίαιο έγκλημα. Το μόνο ελαφρυντικό που μπορεί κανείς να προσφέρει σαν υπεράσπισή του είναι το ότι, τυφλωμένος από τη μανία του φανατισμού, ο Κύριλλος θεωρούσε την Υπατία ως μάγισσα εκπρόσωπο του Κακού.

Ο φόνος της Υπατίας περιγράφεται στα γραπτά του χριστιανού ιστορικού του 5ου αιώνα Σωκράτη του Σχολαστικού:

"Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν για την απλή ταπεινοφροσύνη του μυαλού της. Ωστόσο, πολλοί με πείσμα την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, ο λαός την κατηγόρησε ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Με λίγα λόγια, ορισμένοι πεισματάρηδες και απερίσκεπτοι κοκορόμυαλοι με υποκινητή και αρχηγό τους τον Πέτρο, έναν οπαδό αυτής της Εκκλησίας, παρακολουθούσαν αυτή τη γυναίκα να επιστρέφει σπίτι της γυρνώντας από κάπου. Την κατέβασαν με τη βία από την άμαξά της, την μετέφεραν στην Εκκλησία που ονομαζόταν Caesarium, την γύμνωσαν εντελώς, της έσκισαν το δέρμα και έκοψαν τις σάρκες του σώματός της με κοφτερά κοχύλια μέχρι που ξεψύχησε, διαμέλισαν το σώμα της, έφεραν τα μέλη της σε ένα μέρος που ονομαζόταν Κίναρον και τα έκαψαν."

Οι δολοφόνοι της Υπατίας ήταν Παραβολικοί, φανατικοί μοναχοί της Εκκλησίας του Αγ. Κυρίλλου της Ιερουσαλήμ, πιθανώς υποβοηθούμενοι από Νιτριανούς μοναχούς. Το αν ο Κύριλλος διέταξε ο ίδιος το φόνο παραμένει ανοικτό ερώτημα. Πάντως, δημιούργησε το λιγότερο το πολιτικό κλίμα που επέτρεψε μια τέτοια θηριωδία. Ο Κύριλλος αργότερα ονομάστηκε άγιος.

Ο Ορέστης ανέφερε τη δολοφονία και ζήτησε από τη Ρώμη να ξεκινήσει έρευνες. Αργότερα παραιτήθηκε και έφυγε από την Αλεξάνδρεια. Η έρευνα αναβλήθηκε πολλές φορές λόγω 'έλλειψης μαρτύρων' και τελικά ο Κύριλλος ισχυρίσθηκε ότι η Υπατία ήταν ζωντανή και ζούσε στην Αθήνα.

Έτσι χάθηκε το 415 η μεγαλύτερη γυναίκα μύστης του αρχαίου κόσμου και μαζί της έπεσε και η Νεοπλατωνική Σχολή της Αλεξάνδρειας. Η μνήμη της Υπατίας πιθανώς τιμάται από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στο πρόσωπο της Αγ. Αικατερίνης της Αλεξάνδρειας. Κατά άλλους αυτή είναι διαφορετικό πρόσωπο, μια άλλη χριστιανή Αλεξανδρινή διανοούμενη που δολοφονήθηκε ένα μήνα πριν την Υπατία.

Με την εξάπλωση του Χριστιανισμού, η έρευνα έδωσε τη θέση της στην εμφάνιση πολλών θρησκευτικών λατρειών και μεγάλο θρησκευτικό χάος και ενδιαφέρον για την αστρολογία και το μυστικισμό. Το 640 εισέβαλαν οι Άραβες στην Αλεξάνδρεια και ό,τι είχε απομείνει από το Μουσείο καταστράφηκε. Αλλά αν και η Ευρώπη είχε μπει στους σκοτεινούς χρόνους του Μεσαίωνα, η ελληνική επιστήμη επρόκειτο να επιβιώσει στο Βυζάντιο και να ανθίσει στον Αραβικό κόσμο.

Απο: http://www.esoterica.gr/articles/esoteric/hepatia/hepatia.htm